Πρώτες βοήθειες σε neous neokiprious


Στο σχολείο ανέλαβα όπως κάθε χρόνο καθήκοντα πρώτου βοηθού. Ξέρω κατιτίς παραπάνω που τους άλλους δασκάλους άρα είχα τζαι υποχρέωση απέναντί τους τζαι προς τους μιτσιούς. Τα διαλείμματα άμα φατσιήσουν έρκουνται κοντά μου. Εν ενδιαφέρον να θωρείς τον χαρακτήρα του κάθε neokipriou μέσα που την αντίδρασήν του στον τραυματισμό του. 

Αλλά εύκολα κάμνεις τον παραλληλισμό με τους ενήλικες neokiprious που τους οποίους παίρνουν τα παραδείγματά τους.


α) Πολλά μωρά εν έρκουνται καν άμα χτυπήσουν. Μαθαίνουμέ το μετά που τους γονιούς τους ή που τους φίλους τους. Εν θέλουν να μας ενοχλήσουν ή εν τους αρέσκει η σημασία. Πονούν βουβά τζαι ξέρουν ότι σιγά το πράμα εν να γιάνει. (Μειοψηφία)



β) Άλλοι έρκουνται τζαι λαλούν εφάτσιησα, σκουπίζεις το γαίμαν, βάλλεις τους σιρροττούιν λαλούν εφκαριστώ τζαι φεύκουν, βιάζουνται να παίξουν πάλε. (Μειοψηφία)



γ) Άλλοι έρκουνται υποβασταζόμενοι που 3-4 "φίλους τους", εν μπορούν να μιλήσουν που το κακόν που τους ήβρεν τζαι λαλούν μας οι άλλοι τι έγινε. Συνήθως άμα πούμε στους άλλους πηαίννετε πίσω στο διάλειμμα ο/η τραυματίας γιανίσκει αμέσως τζαι φεύκει πίσω τους. (Περισσότεροι)



δ) Η τελευταία κατηγορία εν η κλασσική neokipriaki. Έρκουνται κλαμμένοι να με έβρουν. Μπορεί να κρατούν πόδιν ή σιέριν ή τζιεφαλήν αλλά ενι ξέρεις τι έχουν. Πάντως φαίνουνται πιο πολλά νευριασμένοι παρά τραυματισμένοι.



Λαλείς τους: τι έγινεν;

- Έβαλέν μου κλάππαν ο τάδε ή εκούντησέ με η τάδε ή ...
- Γιε μου/κόρη μου, πε μου πού πονείς, πού εφάτσιησες...
- Εεε αφού κύριε λαλώ σου έβαλέν μου κλάππαν ο τάδε! Εγιώ τίποτε εν του έκαμα...
- Ναι, μάνα μου αλλά εχτύπησες ξα;
- Εεεεεε...
(Πλειοψηφία)



6 σχόλια:

  1. Τζαι τούτοι έννα γίνουν ποτζείνους τους φαφλατάες που συναντάς ποτζεί ποδά τζαι λυπάσαι το πλάσμα που τους άφηκε να του μιλήσουν. Ποτζείνοι που πάεις να τους λύσεις ένα πρόβλημα τζαι πιάνουν σε μονότερμα τζαι λαλούν σου την ιστορία της ζωής τους.

    Θυμούμαι να χτυπώ τζαι να τρέχουν αίματα τζαι να μεν πηαίνω σε δασκάλα γιατί ήταν να μου βάλει φλεβίνη τζαι "λαλούν ότι κρούζει", τζαι να πονώ την κοιλιά μου τζαι να μεν πηαίνω να πιώ τσάι γιατί εκάμναν το μαύρο χωρίς γαλά τζι ήταν απαίσιο, εν εξαναείδα έτσι πράμα. :p

    Εγέρασα... :(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η κόρη μου ΈΣΠΑΣΕ το χέρι της στη γυμναστικη. Που τον εγωισμό της δεν άφησε κανένα να καταλάβει τίποτε. Ο δάσκαλος το πήρε για στραμπουληγμα. Δεν έκλεψε καν. Έκλεψε μέσα στο αυτοκίνητο μετα που σχολασε και εκει κατάλαβα ότι αυτη για να κλαίει πρέπει να πονα πολυ. Όταν την πήρα αρον αρον Απολλωνειο, τρεις ώρες μετα που χτύπησε, μας είπαν ότι στο παρα τριχα γλίτωσε εγχείρηση. Έξι βδομάδες γύψο το δεξί, αλλα άψογη σε όλα, μεχρι και εκθέσεις έκανε με το αριστερό. Περήφανα λέω ότι το παιδι μου δεν είναι κανένα κακομαθημενο :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τον τζιαιρό μου πέρκει να μεν είσιεν καν Πρώτες Βοήθειες το σχολείο ή μάλλον ήταν για μόνο πολλά σοβαρά περιστατικά: να ανοίξει καμιά κκελλέ, να μπηχτεί κανένας που το γυαλί..... Άξιος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Οπότε όλα είναι θέμα χαρακτήρα και κυρίως ανατροφής. Το "εγώ εν τζιαι" και "πάντα φταίνε οι άλλοι, ποτέ εμείς" ξεκινά από μικρή ηλικία και μετά ψάχνω να βρω εγώ άκρη με έτσι συμπεριφορές από ενήλικες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Την ιστορία της Κολόνας την άκουσα ξανά χτες ένα περίπου. Χμμ.:p

    ΑπάντησηΔιαγραφή